Hoe ik het wil vertellen

Al een tijdlang zit ik er mee. Al mijn vrienden, al mijn kennissen, ik heb het niet meer verborgen gehouden. Al een tijdlang ben ik uit de kast. Maar niet mijn familie.

We hebben altijd een hechte band gehad, de hele familie. Tot mijn vierde jaar woonde ik bij mijn opa en oma. Niet alleen zij, papa en mama hadden voor mij gezorgd. Tante's, ooms, neefjes, nicthjes ook. Een grote familie waar ik om de zoveel jaar nog graag naar terug ga.

Zij, die zoveel voor mij betekenen, weten nog van niets. Tijdens mijn kerstvakantie-dip zat mij dit erg dwars. Ik wil het ze vertellen. Maar ik ben zo bang voor negatieve reacties.

Een brief. Ik begon een brief te schrijven. Maar geen enkele zin die ik opschreef bleef ongekrast op het papier. Het is niet alleen moeilijk om te vertellen hoe ik me voel, en wat er is gebeurd. Wat het nog een stuk moeilijker maakt is dat ik alleen chinees kan spreken en niet iedereen in de familie kan Engels.

Tekst is dus niet de beste methode maar ik kan het denk ik niet via de telefoon. Tekst alleen geeft niet altijd even veel gevoel mee. Daarom heb ik een liedje uitgekozen.

Bijgaand filmpje heb ik gemaakt met Kerst. Niemand durfde ik om hun mening te vragen. Bang dat ik misschien iets te emotioneel was tijdens het maken van het filmpje dat ik me er achteraf voor schaam.

Met kleine stapjes ga ik vooruit en plaats ik hem nu op mijn blog. In de hoop dat ik hem ooit echt zal versturen.

Grote sprekers

Al een tijdje heb ik een link op m'n blog staan naar TED. Wellicht dat het op sommigen van jullie overkomt als een rare tech-nerd website, het ziet er flashy en commercieel uit, en misschien heb je gewoon geen zin om op onderzoek uit te gaan.

Zelf kijk ik er ook niet wekelijks op. Maar telkens als ik weer een TED-video ergens zie verschijnen vraag ik me af waarom ik er niet vaker heen ga. Er staan inspirerende video's op de site. Mensen met passie voor hun vak. Mensen met visie en talent. Mensen die inspireren.

Er zijn video's op verschillende gebieden. Wetenschap, kunst, technologie, cultuur. Waar ik altijd het meest door word geraakt zijn de videos over de problemen die wij op ons aardbolletje hebben.

Steeds vaker zet ik videos op m'n blog, maar uit al deze videos is het moeilijk kiezen. Het zijn geen korte youtube filmpjes. Déze hebben daadwerkelijk inhoud. In bijgaand filmpje spreekt Isabel Allende over passie (en haar visie op de rol van vrouwen in het verbeteren van de wereld)



Ook een video die ik je kan aanraden is een presentatie van een 19 jarig meisje over kankeronderzoek: het is geen ziekte. Het is een stap in ons evolutieproces dat nog niet voltooid is.

Grapje van Sarah Silverman

Sarah Silverman bij de Jimmy Kimmel show (vriend en vriendin). En hier haalt ze een grapje uit met hem op z'n eigen show (laatste commentaar van Matt Damon in het clipje refereert naar een grap die Kimmel al een tijd in z'n show had).

Kado

Valentijnsdag.

Mijn vriend heeft me vanmorgen gesmst dat er een kado ergens in het huis ligt voor me. Als ik 'm niet kan vinden krijg ik 'm pas als hij thuis is.

Wat een marteling!

Leuke eerste reactie

Heb het inmiddels al een paar keer bekeken, het is echt zo mooi :)

Kluizenaar no more!

Tegen de middag aan uit bed stappen. Lam onder de douche hangen om vervolgens na een glas water achter m'n macje te ploffen en wat aan te klooien. Zo af en toe de écht nodige huishoudelijke kluisjes afhandelen om vervolgens door te gaan met mijn verslaving dat W-o-W heet en tot diep in de nacht door tobben met een personificatie van zelfmedelijden dat mijn naam draagt.

Ga toch eens wat doen!

Ik wist niet dat het mogelijk was, maar vanochtend had ik het gevoel alsof ik in mijn eigen droom mezelf belachelijk maakte. Nou, dan weet je wel dat het genoeg is geweest dacht ik zo. Ik hoor de stem van een moeder al roepen: klaar ermee, het heeft lang genoeg geduurd! En dat heeft het zeker.

Aan de slag nu met je luie donder!

Maar first things first.. De supermarkt is als het goed is nu open, ik pak straks lekker de fiets en ga mezelf op een goed ontbijt trakteren. Zo!

Romantisch dansen op je trouwdag

Best First Dance at a Wedding - Watch more free videos

Niet "slechts" een spelletje

Gamen. Zoals ik al een keer eerder heb geblogd zit er een groot sociaal element in het spel dat ik zoveel speel.

Samen met een maatje van me heb ik een hele tijd terug een team (een guild) opgezet. We zijn inmiddels redelijk gegroeid en hebben zo'n stuk of 30 teamleden. Hoewel dit aantal nog redelijk klein is voor een guild heb ik gemerkt dat het toch lastiger geworden is zo'n groep mensen tevreden te houden.

Ik heb vaak het idee dat de wat jongere spelers vergeten dat sociale gedragsregels en omgangsnormen net zo goed gelden in dit spel als in het echt. De volwassen spelers (er zitten vaders en moeders in ons team) hebben hier minder last van. Laatst escaleerde het gedrag van een van onze jongere spelers in een redelijke ruzie waar de rest van de guild dan bij werd betrokken.

Wat doe je dan bij zoiets? Wellicht denk je: trap dat soort mensen uit je team, probleem opgelost. Maar vaak als je die personen wat beter leert kennen zit er wel iets achter dat aandacht-zoekend gedrag. En dan komt de realisatie dat die persoon jouw guild niet alleen nodig heeft om te gamen, maar dat het ook een soort van sociale vangnet kan zijn.

Zonet las ik dan een blogartikel dat hier nóg dieper op in gaat:
(/g betekent in de guild-channel chatten, iedereen in de guild kan dat lezen)

".. without any prompting whatsoever, typed out in /g something like this: "I wish I had a girlfriend." Or, worse, "Can somebody tell me how to stop feeling lonely?" The /g channel would go dead quiet. No one really knew what to say, and it wasn't a topic that you'd want to discuss in a public forum, anyway. If he was genuine, and not simply stirring up weirdness, he was obviously suffering from depression."

Dit ging blijkbaar enkele weken door en sommige mensen konden het uiteindelijk niet meer aan:

Many were just sick of him and wanted me to kick him out of the guild. I refused to do it, fearing that we were his only social outlet and removing him from the community would make his situation even worse.

Waar trek je de lijn van realiteit en spelletje? Hoe ver ga je met die amateur "hulpverlening" ? Je bent ook geen sociale instelling, je bent een team van spelers die samen gewoon leuk willen gamen.