A-Team, Star Trek en Warcraft?

Lijkt bijna een videoblog te worden hier, gezien de laatste paar posts. Ben lekker bezig met klussen in ons nieuw appartementje en daarnaast niet aan toe gekomen om dingen te schrijven. Wel tijd om snel onderstaande twee filmpjes te laten zien.

Writer's Block

Hoewel ik de laatste tijd niet veel inhoudelijks heb geblogd heb ik het hier niet over mezelf. Wiens writer's block heb ik het dan over?

Die van de Amerikaanse scenario en script schrijvers. De mensen die ervoor zorgen dat Hollywood verhalen kan verfilmen. Er wordt niet vaak over scriptschrijvers gesproken als mensen praten over films en series. Wie kan bijvoorbeeld een scriptschrijver noemen die voor Friends heeft geschreven? Weinig eer voor je werk als je 't mij vraagt. Nu zijn ze dan toch eindelijk eens groots in het nieuws: ze dreigen met een staking.

Het contract dat de Writers Guild of America heeft met de Hollywoodproducenten is verlopen en de onderhandelingen, over met name het uitbrengen van producten via internet, verlopen niet zoals de WGA het had voorzien.

Voor meer informatie is er natuurlijk een krant; voor een leuk filmpje met enkele van deze scriptschrijvers hebben we youtube:

Muziek in vingers

Schattig, ritmisch, grappig.

Ik kan er geen genoeg van krijgen!

De student in mij

Een beeld van de hedendaagse student.
Het filmpje is nog niet helemaal af geloof ik, maar zeker de moeite waard om even te bekijken!

Het kind in mij

Nog één nachtje slapen..

.. en dan hebben we een appartementje samen!

Tenzij hij tegenvalt..

De gulle gever in mij

Belonen is goed. Het is beter dan straffen.

Daarom beloon ik mezelf altijd als ik goed bezig ben geweest, en straf ik mezelf nooit als ik slecht bezig ben geweest.

Helaas ben ik iets te gul met het uitdelen van beloningen. Na een ochtendje studieboeken lezen - merk op dat je in een ochtend niet een heel studieboek erdoor krijgt dus ik bedoel eigenlijk een hoofdstukje of twee - vind ik het wel genoeg geweest en gun ik mijzelf een middag vrij. En 's avonds? Ja, die is altijd vrij. Omdat ik vroeg ben opgestaan om aan de slag te gaan met m'n studiewerk.

Deze, voor mij "gunstige", logica zet zich voort: wat nou, als ik het afgelopen weekend erg actief ben geweest? Niet per se met studeren, maar met semi-verplichte dingen zoals het bezoeken van m'n ouders. Dat moest allemaal gehaast omdat ik vóór vandaag een opdracht moest inleveren. Dus zondag vroeg terug en aan de slag!

Je kunt wel raden wat ik mezelf dan als beloning geef..

De meeloper in mij

Wat is nou makkelijker dan meelopen? Gewoon de massa volgen, of de persoon die schijnbaar de groep leidt. Geen onzekerheden, geen twijfels, geen eigen mening, niks. Gewoon makkelijk.

Afgelopen weekend had ik zo'n moment. Ik verkeerde me op onbekend terrein en was een heel eind van huis. Rustig was ik bezig met mijn ding, maar uiterlijke schijn is zoals je het noemt: ik was onzeker en meer dan bereid de aanwijzingen op te volgen die mij werden gegeven.

Maar helaas, het ging mis. De persoon, en uiteindelijk zelfs de groep waar ik me maar achter aan had gesloten wisten het niet meer. We vielen uit elkaar en ik bleef achter met TomTom. Op de terugweg vanuit Zeeland naar mijn kamertje op de campus kon ik zijn route niet volgen vanwege een afgesloten snelweg. Omdat ik domweg alleen zijn aanwijzingen had gevolgd waren alle gele omleidingsbordjes langs me heen gegaan: ze waren niet te missen, alleen had ik niet onthouden welke letter ik moest volgen.

Een bijzonder goed idee kroop in mn hoofd: laat ik maar richting Rotterdam gaan. TomTom bleef rustig ondanks dat ik zijn route niet volgde. Hij was slim genoeg om op de snelweg niet te roepen "draai om".

Wat wel tegenviel was dat hij mij de volgende afslag liet nemen. Een aanwijzing die ik zonder nadenken opvolgde. Maar al gauw bleek dat hij mij terug wilde sturen en per se zijn ingeplande route wilde volgen. Wat is hij koppig dacht ik. Stom ding! Door de verwarring was ik op een parkeerterrein beland van een lokaal voetbalclubje en moest ik draaien.

Ik besloot om maar weer richting Rotterdam te rijden, enkele kilometers verder besloot TomTom zich aan mij aan te passen en een nieuwe route te bedenken. Helaas bleek Rotterdam niet zo heel efficient te zijn en duurde de reis een stuk langer dan gepland. Nee, TomTom is te koppig om mijn beste vriend in de auto te worden, en ik heb mijn lesje over gedachteloos meelopen wel weer eens geleerd!

De insomniax in mij

Als ik niet in slaap kan vallen dan lig ik meestal een hele tijd te denken. Ineens springen dan allerlei wat op dat moment goede ideeën blijken te zijn in m'n hoofd; bijvoorbeeld wat ik op m'n blog kan schrijven, iets om te gaan doen, een gaaf kado dat ik aan m'n zusje kan geven die binnenkort jarig is, een leuk psychologisch onderzoekje.

Waarschijnlijk zorgt al dat denken er voor dat ik nog langer wakker blijf, maar op dat moment maakt het dan even niet uit: ik heb goede en leuke ideeën!

Helaas is het dan weer altijd zo dat ik ze allemaal vergeten ben de volgende ochtend. Er hangt nog iets vaags in m'n hoofd over die gedachten van de avond ervoor, je zou ze kunnen zien als lullige hints naar de grootse ideeën die ik had, maar die ideeën compleet terughalen lukt me zelden.

Vroeger hield ik weleens een klein notitieboekje naast m'n bed (met pen ernaast uiteraard, want om uit bed te stappen voor zoiets is een no-no) zodat ik de beste ideeën erin kon proppen. Maar sinds ik nu bijna elke avond aan de muurzijde van het bed slaap en aan mijn andere zijde mijn partner ligt, is het onmogelijk om nog zoiets te hebben zonder uit m'n bed te moeten kruipen.

De insomniax in mij is een luie aap.